Trzecia Niedziela Wielkiego Postu, zwana również Niedzielą Samarytanki, odgrywa istotną rolę w liturgii Kościoła, łącząc w sobie głębokie znaczenie duchowe oraz tradycje sięgające początków chrześcijaństwa.
Skrutynia – starożytna praktyka Kościoła
W starożytnym Kościele, a także współcześnie, Trzecia Niedziela Wielkiego Postu jest czasem szczególnych obrzędów zwanych skrutyniami. Są to uroczyste modlitwy i egzorcyzmy, podczas których cała wspólnota modli się za katechumenów, wspierając ich w duchowej walce na drodze do pełnego nawrócenia.
Spotkanie Jezusa z Samarytanką
Niedziela ta nazywana jest również Niedzielą Samarytanki, nawiązując do ewangelicznej opowieści o spotkaniu Jezusa z kobietą samarytańską przy studni Jakuba. To spotkanie ukazuje Jezusa jako źródło „wody żywej”, która gasi duchowe pragnienie człowieka i prowadzi do prawdziwego nawrócenia.
Czytania liturgiczne Trzeciej Niedzieli Wielkiego Postu rok C
Liturgia słowa tej niedzieli w roku C podkreśla temat duchowego pragnienia i nawrócenia. W pierwszym czytaniu z Księgi Wyjścia (Wj 17, 3-7) Izraelici, spragnieni na pustyni, szemrzą przeciw Mojżeszowi, a Bóg zaspokaja ich pragnienie wodą ze skały. Psalm responsoryjny (Ps 95) wzywa: „Kiedy usłyszycie głos Pana, serc nie zatwardzajcie”. Drugie czytanie z Listu do Rzymian (Rz 5, 1-2. 5-8) przypomina, że „miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego”. Ewangelia według św. Jana (J 4, 5-42) opowiada o spotkaniu Jezusa z Samarytanką, ukazując Jego misję przynoszenia zbawienia wszystkim ludziom.
Trzecia Niedziela Wielkiego Postu zachęca nas do refleksji nad naszym duchowym pragnieniem i otwartością na łaskę Bożą, która prowadzi do prawdziwego nawrócenia i życia w pełni.
Warto poczytać:
https://liturgia.wiara.pl/doc/5456763.Skrutynia-czyli-poznanie
