IV Niedziela Wielkiego Postu, zwana Niedzielą Lætare, jest wyjątkowym dniem w okresie przygotowania do Wielkanocy. Przypada ona mniej więcej w połowie Wielkiego Postu i wprowadza element radości w czasie refleksji i pokuty. Nazwa pochodzi od pierwszych słów antyfony na wejście: „Lætare, Ierusalem” („Ciesz się, Jerozolimo”), które podkreślają nadzieję i bliskość radości ze Zmartwychwstania Chrystusa.
Symbolika i znaczenie liturgiczne
W odróżnieniu od pokutnego charakteru Wielkiego Postu, IV Niedziela Wielkiego Postu stanowi moment oddechu i duchowego pokrzepienia. Kapłani w tym dniu mogą nosić różowe szaty liturgiczne, co jest wyrazem umiarkowanej radości wśród okresu pokuty. Kolor różowy symbolizuje światło nadziei w ciemności i zapowiada zbliżającą się radość Wielkanocy. Jest to jednocześnie znak miłosierdzia Boga i Jego troski o wiernych.
W niektórych tradycjach kościelnych tego dnia odbywało się błogosławieństwo róż, co było dodatkowym podkreśleniem radosnego charakteru tej niedzieli. Papieże wręczali złotą różę wybitnym osobistościom jako znak uznania i błogosławieństwa.
Liturgia Słowa
Czytania liturgiczne IV Niedzieli Wielkiego Postu koncentrują się na tematach nawrócenia, światłości i miłosierdzia Bożego. W pierwszym czytaniu często pojawia się fragment z Księgi Samuela, opowiadający o wyborze Dawida na króla Izraela. Bóg patrzy nie na to, co zewnętrzne, lecz na serce człowieka. To przesłanie przypomina, że Bóg kieruje się innymi kryteriami niż ludzie i zaprasza każdego do przemiany życia.
Psalm responsoryjny zwykle podkreśla miłość i opiekę Boga nad swoim ludem. Popularnym wyborem na ten dzień jest Psalm 23: „Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie”. To przypomnienie, że nawet w trudnych chwilach Bóg czuwa nad swoimi wiernymi.
W drugim czytaniu, zazwyczaj zaczerpniętym z Listu do Efezjan, wierni są zachęcani do życia jako „dzieci światłości”, odrzucając grzech i ciemność. Jest to wezwanie do refleksji nad dotychczasowym przeżywaniem Wielkiego Postu i do podjęcia dalszych kroków w duchowej odnowie.
Ewangelia IV Niedzieli Wielkiego Postu często przedstawia uzdrowienie niewidomego od urodzenia (J 9,1-41). Jezus nie tylko przywraca mu wzrok, ale także prowadzi go do wiary. To symboliczne przypomnienie, że Chrystus jest światłością świata i przynosi zbawienie każdemu, kto otworzy się na Jego łaskę.
Przesłanie duchowe i znaczenie dla wiernych
IV Niedziela Wielkiego Postu zachęca do zatrzymania się i oceny swojego duchowego postępu. Wielki Post jest czasem nawrócenia, postu, modlitwy i jałmużny, ale nie powinien być tylko okresem surowości. Niedziela Lætare przypomina, że chrześcijańska droga nie jest jedynie wyrzeczeniem, ale także radością z bliskości Boga. To wezwanie do ufności i nadziei, że trud duchowej walki ma swój sens i prowadzi do radości Zmartwychwstania.
Dla wielu wiernych ten dzień może być momentem refleksji: czy dobrze wykorzystali dotychczasowy czas Wielkiego Postu? Czy ich modlitwa stała się głębsza? Czy podejmowane wyrzeczenia rzeczywiście prowadzą do wzrostu duchowego? To także okazja do odnowienia relacji z Bogiem i otwarcia serca na Jego miłosierdzie.
Podsumowanie
IV Niedziela Wielkiego Postu jest wyjątkowym dniem na drodze przygotowania do Wielkanocy. Jej radosny charakter przypomina o bliskości zbawienia i zachęca do ufności w Boże miłosierdzie. Liturgia Słowa podkreśla, że Bóg patrzy na serce człowieka i pragnie, aby każdy znalazł się w Jego światłości. To czas duchowego odnowienia, który pomaga lepiej przygotować się na radość Zmartwychwstania Chrystusa.
- Brewiarz.pl – Informacje liturgiczne i czytania na IV Niedzielę Wielkiego Postu:
https://brewiarz.pl/iii_25/3003/index.php3
